Tο Μοιρολόι
Το άρθρο ανήκει στην κατηγορία Λαός, Παράδοση, Πολιτισμός
Ο λαός χαίρεται και τραγουδάει για τη ζωή, τις χαρές και τις λύπες, τις αγωνίες και τους πόθους του. Τραγουδάει για τη πατρίδα του, τους ήρωες του και τη φύση. Τραγουδάει όμως και για το θάνατο, τον Χάρο, τον αποχωρισμό αγαπημένων προσώπων, είτε για τον Κάτω Κόσμο είτε για τόπους ξένους [...]
Το πολυφωνικό τραγούδι
Το άρθρο ανήκει στην κατηγορία Λαός, Παράδοση, Πολιτισμός
Το Ηπειρώτικο Πολυφωνικό Τραγούδι αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μουσικές φόρμες στην Ανατολική Μεσόγειο και στα Βαλκάνια αλλά και στο παγκόσμιο ρεπερτόριο της Λαϊκής Πολυφωνίας.
Η καταγωγή αυτής της πολυφωνικής φόρμας, παρόλο που η έρευνα δεν έχει καταλήξει ακόμη σε βέβαια συμπεράσματα, πιθανά να ανάγεται σε πολύ παλιές (ίσως ακόμη και προελληνικές) εποχές. Οι μελωδίες [...]
Το πιο χτυπητό παράδειγμα της διαφοράς ανάμεσα στον Έλληνα Αρβανίτη και στον Τουρκαλβανό, το συνειδητοποιεί κανείς με τους Σουλιώτες. Δίγλωσσοι κι εκείνοι, έδειξαν πόσο ψεύτικο είναι το επιχείρημα της αναγωγής σε μια άλλη εθνότητα με στοιχείο τη γλώσσα. Με ελληνικά ή με αρβανίτικα, τραγούδησαν και τραγουδήθηκαν τα κατορθώματά τους που τα ενέπνεε ένα και μόνο: [...]
Ροδοβίζι. Είχε διαδεχτεί τον Πουλή σαν αρχηγός των αρματωλών της περιοχής. Φονεύτηκε από τους Κοτσιλαίους συγχωριανούς του ύστερα από διαταγή του δερβένεγα Οσμάν Ταχίρ. Ένα από τα δράματα που δεν ήσαν σπάνια την εποχή εκείνη με τις άγριες συνθήκες ζωής, την φοβέρα για ξυλοθερμό από τους κατακτητές των εγχωρίων, την τύχη που επεφύλαγε ο αρματωλισμός [...]
Ο Κατσαντώνης ήταν κλέφτης των Αγράφων και της Αιτωλοακαρνανίας. Εξαιρετικά ανδρείος, αρχικά ήταν πρωτοπαλίκαρο του Δίπλα που όπως λέει στο τραγούδι του, ήταν υπερήφανος γιατί είχε μαζί του τους Κατσαντωναίους. Το πιο σπουδαίο του ίσως κατόρθωμα ήταν ο εξωλοθρεμός του φοβερού διώκτη των κλεφτών του Βέλη-Γκέκα, που ήταν “άπιστο σκυλί, το άπιστο ζαγάρι”. Η μάχη [...]
Η Πάργα, άλλοτε κάτω από τους Βενετούς κι άλλοτε τους Άγγλους, δεν έπαψε να είναι πάντα ελληνική στην ψυχή και στο φρόνημα.
Εκεί βρίσκανε παρηγοριά και καταφύγιο οι λιμοκτονούντες Σουλιώτες, εκεί ξανάσαιναν κυνηγημένοι αγωνιστές. Γι’ αυτό και πάντα ο Αλή Πασάς επιθυμούσε την υποταγή της στην κυριαρχία του. Την πολιόρκησε στα 1798 χωρίς αποτέλεσμα. Υπάρχει όμως [...]
Μετά τη 2η μάχη της Μενίνας – Μεράϊδας Παραμυθιάς στις 20-21/9/144, οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες αποχωρούν οικιοθελώς από την Ελλάδα μαζί με το γερμανικά στρατεύματα. Η Έκθεση του Ελληνικού Συνδέσμου στην Βαλκανική Επιτροπή του Ο.Η.Ε. όπως είχε δημοσιευθεί στον ημερήσιο Τύπο της στις 14/7/1949 έγραφε: “Είναι γνωστόν ότι 16 – 17.000 Τσάμηδες είχον εθελουσίως εγκαταλείψει την [...]
Με τη έναρξη του Ελληνο-ιταλικού πολέμου, δύο τάγματα Μουσουλμάνων Τσάμηδων και 15 Αλβανικά, αποτελούμενα από 15.000 άνδρες, εισβάλουν στους Φιλιάτες και στη Σαγιάδα της Θεσπρωτίας, μισθοφόροι και σύμμαχοι των Ιταλών.Όταν το μέτωπο κατέρρευσε, έχοντας κερδίσει οι Ιταλοί την εύνοια τους, ως ανταμοιβή τους δίνουνε τη διοίκηση της Θεσπρωτίας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη διάλυση των [...]
Δέκα χρόνια αργότερα, μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, στις 30 Ιανουαρίου 1923, και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, παίρνει σάρκα και οστά η υπόθεση ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Τον Μάρτιο του 1924 έχοντας συσταθεί ειδική επιτροπή εξετάζοντας την περίπτωση ανταλλαγής των Μουσουλμάνων Τσάμηδων, κι ενώ οι εργασίες συνεχίζονταν, ο Θεόδωρος Πάγκαλος τον Αύγουστο του [...]
Ως προέλευσης των παραπάνω ονομάτων θεωρείτε η παραφθορά του ονόματος του ποταμού Θύαμη, δηλαδή του Καλαμά, με την πάροδο του χρόνου: Θύαμις, Θυάμις, Τσιάμης. ¨Έτσι και οι κάτοικοι γύρω του ποταμού ονόμζονταν Τσ(ι)άμηδες και η περιοχή από Θυαμ(ο)υρία σε Τσ(ι)αμουριά.
Ανατρέχοντας στο 1430, με τη κατάληψη των Ιωαννίνων από τους Τούρκους, ένα μέρος των χριστιανών της [...]